کاش چشماني داشتيم که درون را مي کاويد.
کاش مي توانستيم اصل هرچيز را- آنگونه که هست نه آنگونه که مي خواهد باشد- ببينيم.
کاش اين قدرت را داشتيم که با خيره شدن در نگاه يکديگر، در ديگري زندگي کنيم.
اين اي کاشها بيهوده است!
تنها کاش تا اين حد سر بر ابتذال ظاهربيني فرو نمي آورديم.....